Uit je hoofd in je lijf

Afgelopen bijeenkomst waren we het er over eens, dat in je hoofd zitten en boodschappenlijstjes maken tijdens het huiswerk ook een vorm van weerstand is. Eigenlijk ben je dan afwezig. En ga je mogelijk op de automatische piloot. Je zit in je hoofd. Dan voel je niet wat er te voelen is.

Het kan best confronterend zijn om naar binnen te gaan met je aandacht. Ons overlevingsmechanisme heeft allerlei trucjes om er voor te zorgen dat we geen onaangename gevoelens hoeven te ervaren. Het is een prachtig systeem en we hebben het  niet voor niets.

Het is alleen niet nodig wanneer we veilig zijn en met ons zelf alleen. Dan zit het ons eigenlijk in de weg om andere lagen in onszelf te ontdekken. En eventueel achterstallig onderhoud te helen.

Ook wanneer we het heel erg goed willen doen en we veel bezig zijn met technische details, kan het goed zijn, dat we eigenlijk om de hete brei heen draaien. 

Hoe ga je daar nou het beste mee om? Hoe kom je uit je hoofd in je lijf? En je hoofd is toch ook onderdeel van je lijf? 

Zie het voor wat het is, benoem het voor jezelf, praat er over met (veilige) anderen, schrijf het op, respecteer het, geef het tijd en  vertraag.

Tijdens het huiswerk betekent dat heel letterlijk opnieuw twee keer zuchten, je ogen zacht maken, de innerlijke glimlach activeren en je aandacht terug brengen naar je lichaam.
Misschien alleen maar even je hand op je buik leggen en voelen hoe dat voelt. Van binnen uit. Van je buik naar je hand voelen.

Stapje voor stapje wijs je jezelf de weg. 

You may also like...